|
Sa here vjen nentori para syve me del Llapi me lisat e
gjate, bjeshket e larta te mbuluara me tisin e bores se
pare, bace Osmani me thinjat mbi koke, nene Qamilja
zemerbardhe, nene Halimja, e ndjere, zemer madhe...
Sa here vjen nentori malli me rendon si guri ne zemer,
dhe datat me ngaterrohen! Janari i kuq i Jusufit, i
Kadriut, i Nuhiut... marsi i Komandantit Legjendar Adem
Jashari, mars- prilli i pergjakshem i demonstratave
gjithepopullore te vitit 1981, 1989, 1990... prilli i
Fadilit, maji i Tahirit, shtatori i Fehmiut dhe Xheves...
Ky cikel i pergjakjeve tona nga nentori ne nentor,
lidhur me zinxhiret e Zahirit, Edmondit, Hakifit
perjetesisht...
“Po, vella Afrim po, bijte e Kosoves hallemadhe kane
lidhur datat, muajt, vitet, dhe per secilen dite kane
thurur nga nje kurore lulesh te kuqe si gjaku, per t'i
hedhur ato ne themelet e lirise, per t'i hedhur ne lumin
e madh te Ushtrise sone Çlirimtare e cila beri shume qe
aspiratat tona nje dite te behen realitet. Pa dyshim se
ky eshte rezultat i veprimtarise dhe perpjekjeve tona
shekullore, perpjekjeve te pareshtura te shume breznive
ne vazhdimesi, deri ne sakrifice e veteflijim, por edhe
plotesim amanetesh te te reneve, qe nje dite liria e
plote te trokete edhe ne porten e madhe te atdheut tone,
ne tokat tona te lashta shqiptare ende te ndara dhunshem
e padrejtesisht!
Afrim vellai! Shoket tane, bijte me te mire te popullit,
shpaguan gjakun tuaj, duke e goditur armikun ne balle me
pushket e lirise. Ideali yt dhe i shokeve tane, ishte
alternative e vetme ne rrugen tone te patjetersueshme,
ne ate rruge qe liria te behet realitet per mes tytes se
pushkeve, te cilat jehuan aq bukur, shtrenguar ne
kraharorin e Ushtrise sone Çlirimtare te Kosoves, dhe
perfundimisht, nuk ka mbetur date e dite e vitit
kalendarik, qe nuk eshte lare me gjakun e lirise se
martireve te atdheut, bijve dhe bijave me te mire, qe
populli yne nxori nga gjiri i vet per t’i dhuruar ne
gjirin e atdheut. A ka diçka me madheshtore, me
monumentale e me sublime se flijimi juaj ne altarin e
lirise?! Populli yne eshte krenar e kryelarte per bijte
qe ka dhene per liri!”
Ketu e 18 vite me pare, me 2 nentor 1989, rane
heroikisht trimat e Llapit- bijte e shqiptarise: Afrim
Zhitia dhe Fahri Fazliu. Jeta eshte e tille, dhe si e
tille na meson se tani me rrefimi i nje historie rutine
per ata qe tashme kane kaluar pragun e legjendes, sikur
ka tejkaluar permasat e nje cikli rrefimesh ne veten e
trete se: Ai ishte trim, se ai trim lindi ketu dhe u
rrit atje, se ka mbaruar shkollen dhe ka rene ne burg,
se ka rene ne konfrontim me pushtuesin duke u flijuar
per liri te atdheut etj... Dhe keshtu disi do te
rrefehej pak histori nga ne te gjallet, per ata qe kane
rene. Ne menyre qe ne me pastaj, te shtroheshim sa gjere
e gjate prane sofres se madhe te ambicieve tona
personale me egon makute per ngopjen e ndjenjave te
pangopshme rene pre e instinktit.
Jo, kjo nuk eshte e tera, kjo nuk do te ishte e
ndergjegjshme nga ana jone.
Mendoi se tani eshte e domosdoshme, qe gjerat duhet
shtruar me thelle ne koncept, ato duhet kapur e studiuar
ne esence, ne zanafille me tere thellesine e tyre
atdhetare, historike, por edhe filozofike. Miti i
sakrifices dhe i flijimit te shume popuj eshte i njohur
qe nga lashtesite, kjo nuk ka munguar as te populli yne.
Shembuj te tille na paraqiten qe pertej pragut te
legjendave, siç eshte rasti i flijimit ne themelet u
Ures se Fshenjte, pastaj shembulli i Kalase se Rozafes,
pastaj Doruntina, pastaj gatishmeria per sakrificen me
sublime e Millesh Kopiliqit e Halilit dhe Muses se vogel,
e Oso Kuke Vranines, e Jakup Ferrit, e Mic Sokolit, e
deri tek Komandanti Legjendar i diteve tona, Adem
Jashari.
Duke u bazuar ne keto fakte, vetiu rezulton se
vendosmeria per te rene ne sherbim te çlirimit te
atdheut, ashtu sikur rane: Afrimi, Fahriu e qindra
deshmore tjere me te hershem e te me vonshem, nuk ishte
veprim i rastit. Kjo filozofi, barte ne vete nje mision
te veçante, i cila kalon caqet e nje filozofie klasike,
qe qenien e percakton si krijuese, ose diktuese te
ndergjegjes.
Ne kete kuptim, Afrimi, Fahriu dhe te gjithe
bashkemendimtaret e bashkeveprimtaret e tyre, nuk iu
perveshen kesaj rruge vetem sa per te hyre ne histori,
sepse hyrja ne faqet me te ndritshme te historise, nuk
ishte edhe aq e thjeshte. Ata, mbanin qendrimin e prere:
larg denigrimit te saj, ne menyre qe historia nje dite
te mos rishikohej per t’u herrur nga barojat e pa
deshiruara, qe dikur aty kishin mbjelle sistemet e
dhunshme antikombetare. Jo, misioni i tyre ishte
perjetesia, e cila fitohet vetem duke i sherbyer
çeshtjes se atdheut denjesisht dhe pa paragjykime.
Konturat e nje shkrimi qe do te barte ne vete nocionin e
sakrifices pa e zberthyer ate ne rrafshin filozofik,
sikur do te ishin jo bindese, madje te zbehura. Ata me
nje vetedije te plote iu qasen ketyre rrugeve, te cilat
pa dyshim se do te kurorezohen me sukses nje dite, sepse
ata ishin te vetedijshem se keto rruge e duan edhe
haraçin e vet, haraç te cilin populli yne kahere e ka
paguar shume fish! Prandaj, Afrimi, Fahriu e qindra
deshmore te kombit tone, me kohe kane kaluar kufijte e
historise, duke e pasuruar ate edhe me kompleksitetin e
saj filozofik te nje perkushtimi kaq madheshtor siç
flasin legjendat per Prometheun.
Afrimi me shoke, nuk jane produkt i nje spontaniteti, qe
vepron sipas ndjesise se kundershtimit te roberise e te
pushtuesit ne pergjithesi, por qe thelle ne veten e tyre
fshihnin edhe ambiciet personale egoiste. Jo, ata u
ngriten dhe u armatosen me dituri, me ndjenja e
perkushtim, me dashuri e respekt per atdheun, me
gatishmerine per te rene ne altarin e lirise, dhe kete,
qe me pare! Mbi keto pergatitje, ata me pastaj u
organizuan dhe shtrine rrjetin e tyre te organizimit ne
tere hapesirat tona shqiptare, duke e parapergatitur
terrenin per goditjen e madhe, e cila pashmangshem pasoi
me vone dhe u kurorezua me emrat e tyre te rinj:
deshmore te lirise!
Nga nje kujtim te vogel...
Mendoj se eshte obligim yni moral, te mos t’i marrim me
vete ne “boten e pertejme”, kujtimet per shoket e rene.
Te gjithe ju qe e keni njohur per se afermi, dhe qe keni
vepruar sa do pak me ata, qe u sakrifikuan per te jetuar
ne te lire, lini kujtimet tuaja te shkruara per ta!
...“Ishte i ri, kur e sollen ne burgun famekeq “Zabela”
te Pozharevcit. E kishin arrestuar se bashku me disa
shoke te tij, duke qene ne sherbim ushtarak te asaj kohe.
Pas shume hetimesh e torturash i kishin denuar me burg.
Ai ishte i ri per nje denim aq te larte e drakonik, 8
vite burg! Per nje kohe, relativisht te gjate, ishim ne
nje dhome burgu me Afrimin, me Fadil Vaten, Halil
Selimin, pastaj me Sabit Veselin etj. Te habiste
zgjuarsia e Afrimit. Ai lexonte shume, i komentonte
materialet e lexuara me shoke ku shpaloseshin mendimet
tona per çeshtjen e pazgjidhur te atdheut, komentonim te
kaluaren dhe bartesit e saj ne kuader te historise
shqiptare e shume gjera tjera.
Afrimi ishte solidar me shoke, ishte sy pa trembur dhe
perfundimisht i vendosur per t'i bartur mbi supet e tija
te njoma te gjitha pergjegjesite. Ai dhe shume shoke te
tjere, qe ne burg kishin krijuar celulat e veprimit, te
cilat ishin te gatshme per veprim, ende pa dale nga
burgu, Afrimi kishte respekt per te gjithe shoket e
burgut, por ne veçanti respektonte Ismail Haradinajn dhe
profesorin e tij, Nezir Myrtajn. Ne nje rast (jo pa
qellim), Afrimin e kishin nxjerre ne vizite mu ne kohen
kur pritej alarmi per te shenuar pervjetorin e vdekjes
se diktatorit Tito. Gardiani kishte kerkuar nga Afrimi
qe te nderpriste viziten me prinder dhe te ngrihej ne
kembe, per te nderuar me tre minuta heshtje pervjetorin
e Titos, per te cilin, disa shqipfoles kishin nxjerre
madje edhe lote. Por, Afrimi ishte pergjigjur çarte dhe
prere:
”Jo, une kam vizite, gardian, dhe nuk mbaj kurrfare zie
per vdekjen e Titos, une nuk nderoj gjakpiresin e
popullit tim!”..., ishin keto fjalet kumbuese te Afrim
djalit, te thena hapur ne burgun serb te Pozharevcit
rrethuar me hekura e mure te trasha...
Nuk gjykoj nga simpatia, as nga njeanshmeria duke dashur
qe te tregoj para lexuesit, se isha une ai, ne burg me
te, madje ne nje dhome!...Jo, secila kohe ka bemat e
saja te historise individuale e kolektive, ajo kohe
ishte e tille, prandaj ne gjirin e saj (per fatin tim te
mire), me kishte perqafuar edhe mua, si mijera e mijera
tjere te rinj e te moshuar atdhedashes te vertete. Per
me shume, dua te them se nje djale aq te ri, te ngritur
e te kulturuar, aq te vendosur e te perkushtuar siç
ishte Afrimi, nuk e kisha takuar me heret, per te mos
thene, as me vone!...
Pas daljes nga burgu, Afrim per as nje çast nuk u hamend
se vepruari ne sherbim te atdheut. Ai, iu pervesh
studimeve ne Universitetin e Prishtines, iu pervesh
punes se organizimit dhe shtrirjes se organizates ne
hapesirat shqiptare, ai ishte ne organet udheheqese te
saj, sekretar per çeshtje organizative! Afrimi se bashku
me shoket e idealit, organizoi dhe udhehoqi demonstrata
te nje pas njeshme, duke i orientuar ato drejt dhe
arsyeshem, bashkepunoi ngushte me grevistet minatore, ne
Palestren sportive “1 Tetori” ne Prishtine, mbajti
fjalim para studenteve, te cilet ishin solidarizuar me
minatoret, shpalosi qendrimet dhe kerkesat e
demonstrueseve para medieve serbe, sllovene e kroate te
asaj kohe, si dhe te agjencive te huaja, qe kishin
mundur te depertonin ne Kosove. Shkroi dhe publikoi
shkrime ne gazeten “Zeri i Kosoves”, madje duke i
shperndare ato edhe si fletushka, me permbajtje politike
dhe ekonomike per te sqaruar qendrimin, kerkesat dhe
pozicionin tone ne rrafshin kombetar.
Ai, me ne fund braktisi edhe uniformen ushtarake duke
kaluar e vepruar ne ilegalitet te plote. Ishte ne balle
te te gjithe atyre vlimeve te fuqishme, te atyre diteve
ne Kosove, kur edhe ra heroikisht e me arme ne dore se
bashku me bashkeveprimtarin e shquar te çeshtjes
kombetare, Fahri Fazliun, ra ne balle te nje perleshje
te pabarabarte me milicine gjakatare serbe. Dielli ne
“Breg te Prishtines” u vrenjt, Afrimi ia mori rrezet e
tija perfundimisht, qe nga ajo dite “Bregu i diellit” i
Afrimit dhe i Fahriut, nuk pushoi se rrezatuari
luftetaret e lirise! Afrim Zhitia dhe Fahri Fazliu,
ishin dhe mbeten perjetesisht rreze dielli e Kosoves,
dhe e shqiptarise!
Eh, sa do te deshiroja te isha tek ti, o baca Osman,
ashtu si vite me pare, tok me ty e nene Qamilen dhe ta
ndiznim nga nje duhan. Ta ndjeja ate buzeqeshjen tuaj
prindore, duke mos u ngopur se llafosuri deri ne oret e
vona te nates...
Afrimi dhe Fahriu tani me nuk jane vetem, as kurre nuk
kane qene vetem.
Trimat kudo qe jane, jane te bashkuar, edhe ne ate bote!...
Koken larte prinder te familjeve te te reneve per liri!
Nga gjiri juaj keni nxjerre ushtaret e lirise se atdheut,
nga nje gjerdan te art neser per ta, ne faqet e
historise sone me te re... Ata jane me te gjalle se te
gjallet, jane frymezimi i brezave te ardhmerise drejt
realizimit te aspiratave tona shekullore, jane historia
vet!...
I gjalle dhe i nderuar per jete e mot kujtimi per:
Nentorin e madh te historise!
Nentorin e Afrimit e Fahriut!
Nentorin e ditelindjes se Komandantit Legjendar Adem
Jashari!
Nentorin e ditelindjes se Ushtrise Çlirimtare te Kosoves!
Nentorin e te gjithe deshmoreve e lirise!
2, nentor 2007
Mehmet BISLIMI
|
